پاسخ به شبهه( چرا عایشه در خانه نماند وجنگ جمل را به راه انداخت ) واثبات کینه ودشمنی عایشه با امام علی  علیه السلام

در تاریخ مسعودی آمده است که علی (ع) به ازبیر  فرمود : شگفتا ای زبیر  چه با عث شده که تو شورش کردی گفت : خونخواهی  علی (ع) به او فرمود خداوند سزاوارترین ما را به خون عثمان بکشد

حاکم در المستدرک آورده : طلحه و زبیر به بصره آمدند مردم به آنها گفتند برای چه آمده اید ؟ گفتند در پی خونخواهی عثمان  هستیم  ؟  حسین ؟ گفت آیا این مردم عقل ندارند که بگویند که عثمان را کسی جز شما نکشت ؟؟؟/ ( به نقل از اهل سنت واقعی دکتر تیجانی)

"هنگامی که  علی (ع) به بصره آمد با آن ها جنگ ننمود بلکه آنها را به سوی کتاب خدا دعوت کرد آنها مخالفت کردند  وکسی را که قرآن را برای آنها برده بود کشتند با این وجود امام خود آنها را مخاطب ساخت وفرمود : ای زبیر آیا به یاد می آوری که همراه رسول خدا (ص) از میان بنی غنم می گذشتی او (رسول خدا (ص))  بر روی من نگاه کرد و خندید ومن نیز به روی او خندیدم  تو گفتی پس ابو طالب دست از ناز وتکبر بر نمی دارد پیامبر (ص) به تو فرمود خاموش باش او تکبر ندارد  روزی تو با او می جنگی در حالی که بر او ستم کرده ای ( تاریخ طبری ج4 ص 502 تاریخ ابن اعثم ج2ص310 تاریخ مسعودی ج2ص368 ودیگران ) ( به نقل از اهل سنت واقعی دکتر تیجانی)

اگر عایشه واقعا خواهان صلح بود  چرا با این که همراه طلحه وزبیر ولشگریان مخالف با علی (ع) بود آنها را از این کار بر حذر نداشت  واگر او خواهان صلح بود به چه دلیلی از مکه به بصره رفت ؟ چرا که او با نفوذی که داشت می توانست  سران مخاصمه را در حضور خود گرد آورد و اختلاف آنان را حل نماید  نه اینکه با مخالفان  بر سر شتری راه افتد و مسلمانان را به کشتن دهد

یکی از دلایل خروج عایشه بر علی (ع) کینه دیرینه او با امام علی (ع) بوده است

از جمله دلایل شهرت امام علی (ع) به لقب و صی در میان صحابه روایت عایشه در صحیح مسلم است که گوید :" نزد عایشه گفتند که علی وصی است او گفت (پیامبر ) چه وقت به علی وصیت کرد در حالی که من او را به سینه ام تکیه داده بود م – یا گفت در دامنم بود – وطشت خواست ودر دامان من بی حال شد  بگونه ای که متوجه فوت  او نشدم پس چه وقت به او وصیت کرد ؟!!!

( صحیح مسلم کتاب الوصیه ، صحیح بخاری کتاب المغازی باب مرض النبی )( به نقل از معالم المدرستین مرحوم علامه عسگری با ترجمه محمد جواد کرمی)

 عایشه برای جنگ با امام علی (ع) نیازمند بسیج عمومی مردم  بود وهرچه را که در این راه مفید می دانست بیان می داشت این گفتگو نشان می دهد که عنوان وصی پیامبر (ص) برای امام علی (ع) امری مسلم ومشهور بوده است  واین موضع گیری او متناسب  با آن واقعیت تاریخی است  ونیز متناسب با موضعگیریهای دیگر او در مقابله با امام علی (ع) می باشد

چنانکه  ابن سعد نیز از عایشه روایت می کند  که درباره بیماری رسول خدا (ص) گفت : پیامبر در حالی که پاهایش بر زمین کشیده می شد در میان دو مرد ابن عباس ومردی دیگر بیرون آمد  عبید الله گوید : آنچه را که (عایشه ) گفت به ابن عباس گفتم و او گفت آیا می دانی آن مرد دیگری که عایشه نام او را نیاورد که بود ؟ گفتم نه ؟ ابن عباس گفت  او علی  بود که جان عایشه از بیان هر گونه فضیلتی  در باره او نا خرسند است

جالب اینجاست که بخاری نیز در صحیح خود ج3 همین را نقل می کند ولی چنانکه شیوه زشت و همیشگی اودر پنهان کردن  عیوب خلفا وصحابه و وبعضی از همسران پیامبر (ص)  است  این سخن ابن عباس را  که گفت : ( جان عایشه از بیان هر گونه فضیلتی برای او ناخرسند است ) از حدیث حذف کرده است

در حدیث دیگری در مسند احمد(  که بعد از صحیح بخاری ومسلم یکی از معتبرترین کتب اهل سنت است)  آمده است : که مردی نزد عایشه آمد وبه بد گویی از علی (ع) و عمار پرداخت  عایشه گفت " اما علی ، من در باره او با تو سخنی ندارم ( یعنی برایم مهم نیست ) واما عمار من از رسول خدا (ص) شنیدم که در باره اش می فرمود : او بین دو کار مخیر نمی شود مگر آنکه بهترینش را انتخاب نماید  ( مسند احمد ج6ص113)

آری عایشه بدین گونه بد گوئی از عمار را پاسخ  می دهد  ولی در برابر بد گوئی از امام علی (ع)

سکوت می نماید!!!

 ودر صحیح بخاری ومسلم ودیگر کتب روایت کنند که عایشه گفت : رسول خدا (ص) مردی را به فرماندهی سریه ای فرستاد  واو در نمازهای جماعت با یارانش سوره  قل هو الله احد را قرائت می نمود چون بازگشتند و به رسول خدا (ص) خبر دادند  فرمود : از او بپرسید برای چه این کار را می کرده ؟ پرسیدند وگفت : برای آنکه این سوره صفت خدای رحمان است ومن قرائت آن را دوست دارم رسول خدا (ص) فرمود به او خبر دهید که خدا دوستش دارد

 به نظر شما این مردی که خدا دوستش دارد وعایشه از ذکر نامش خودداری می کند کیست ؟ بدیهی است که اگر پدرش ابوبکر یا عمر ویا یکی از خویشانش مانند پسر عمویش طلحه بود  نام او را بیان میداشت  ( مرحوم علامه عسگری در ادامه می  گوید : )  وشگفت آنکه  ما هر چه در مصادر اهل سنت  بررسی کردیم نام آن مرد را نیافتیم تا اینکه به ناچار مصادر مکتب اهل بیت (ع) را مورد بررسی قرار دادیم و خبر را در تفسیر سوره اخلاص در تفسیر مجمع البیان وتفسیر برهان از قول عمران بن حصین صحابی پیامبر (ص) یافتیم که آن مرد حضرت علی (ع) بوده است !!!

برای صحت این حدیث دو گواه نیرومند وجود دارد

1-  در صحیح بخاری وغیر آن آمده است که ام المومنین عایشه در حدیث خود از امام علی (ع) با لفظ رجل یاد می کند  همانطور که در این حدیث انجام داده است

2-  در صحیح بخاری وغیره آمده است که  رسول خدا (ص) به علی (ع) فرمود خداوند دوستش دارد (در جنگ خیبر )  چنانکه در اینحدیث آمده خدا دوستش دارد( به نقل از معالم المدرستین مرحوم علامه عسگری با ترجمه محمد جواد کرمی)

البته  از دیگر دلایلی که می توان  آورد که عایشه هرگاه از کسی در غضب بوده نام او را نمی آورده به این روایت می توان اشاره کرد

در صحيحين آمده است كه گاهى عايشه از رسول خدا صلى‏الله‏عليه‏و‏آله در غضب بود! شايد براى كسانى كه عايشه را درست نشناختند اين مطلب تعجب آور باشد كه مگر مى‏شود كسى از رسول گرامى اسلام صلى‏الله‏عليه‏و‏آله كه خدا و فرشتگان الهى بر او صلوات و درود مى‏فرستند، در غضب باشد! شايد در ابتدا اين سؤال به ذهن خوانندگان خطور كند كه چرا از ساير همسران چنين مطلبى نقل نشده؟ آيا آن حضرت بين عايشه و ساير زنها فرق مى‏گذاشت كه آنان هيچگاه از حضرتش در غضب نبودند؛ ولى عايشه چنين بود؟ قطعا جواب آن منفى است. ما زياد شما را در انتظار نمى‏گذاريم و روايت مربوطه را كه از عايشه نقل شده عينا در اينجا مى‏آوريم. قضاوت با شما: «عن عايشه قالت: قال لى رسول اللّه صلى‏الله‏عليه‏و‏سلم انى لاعلم اذا كنت عنى راضية واذا كنت على غضبى. قالت: فقلت: من أين تعرف ذلك فقال: أما اذا كنت عنى راضية فانك تقولين: «لا ورب محمد» واذا كنت غضبى قلت: «لا ورب ابراهيم» قالت: قلت: اجل واللّه يا رسول اللّه ما أهجر إلاّ اسمك» صحيح بخارى، ج 7، ص 47، كتاب النكاح، باب غيرة النساء ووجدهنّ، وج 8، ص 26، كتاب الادب، باب ما يجوز من الهجران لمن عصى و...

عايشه مى‏گويد: رسول خدا صلى‏الله‏عليه‏و‏آله به من گفت: من مى‏دانم كه تو از من كى راضى هستى و كى در غضبى. گفتم: از كجا مى‏دانى؟ گفت: آنگاه كه از من خشنودى مى‏گويى: «به خداى محمد قسم»؛ و آنگاه كه از من در غضبى مى‏گويى: «به خداى ابراهيم قسم». گفتم: آرى، چنين است به خدا قسم اى رسول خدا من فقط از بردن نام تو دورى مى‏كنم (!).

از آقاى مسلم تعجب است كه اين حديث را در باب «فضائل» عايشه نقل كرده است! صحيح مسلم، ج 4، ص 1890، كتاب فضائل الصحابة، باب في فضل عايشة، ح 80.

 ما كه نفهميديم اين چه فضيلتى است! عايشه گاهى از رسول خدا صلى‏الله‏عليه‏و‏آله راضى است و نشانه آن اين است كه مى‏گويد: «لا ورب محمد»؛ و گاهى در غضب است و نشانه آن اين است كه مى‏گويد: «لا ورب ابراهيم» و اسم آن حضرت را از خشم بر زبان جارى نمى‏كند؛ آنگاه براى توجيه كارش مى‏گويد: من فقط از بردن نامت دورى مى‏كنم! آيا اين توجيه مى‏تواند عمل او را اصلاح كند كه از رسول خدا صلى‏الله‏عليه‏و‏آله در غضب باشد؟ آيا آن حضرت به او ظلمى كرد؟ آيا حقى از او دريغ نمود؟ آيا كلام ناروائى به او گفت؟ آيا نوبت او را به ديگرى داد؛ كه اين خود از مصاديق ظلم است؟ آيا -العياذ بالله- حضرتش مرتكب گناهى يا عمل زشتى شد كه عايشه به غضب آمد؟ علماى اهل سنت و عقلاى قوم كه براى عايشه چنان مقام والائى را به تصوير كشيده‏اند چه مى‏گويند؟ آيا از خود نمى‏پرسند كه چرا بايد عايشه از رسول خدا صلى‏الله‏عليه‏و‏آله در غضب باشد ؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟( به نقل از عایشه درصحیاح اهل سنت نوشته حسین طیبیان)

.

 بخاری هم در صحیحش آورده : هنگامي كه طلحه و زبير و عايشه به بصره رفتند علي، عمار بن ياسر و حسن بن علي را به طرف ما، در كوفه فرستاد، پس آن دو بر منبر رفته و حسن بن علي بالاتر و عمار پايين‌تر از حسن قرار گرفتند، ما گرد آمديم و من شنيدم كه عمار مي ‌گويد: عايشه به طرف بصره رفته، وبه خدا قسم او همسر پيامبر در دنيا و آخرت است. اما خداوند شما را به وسيله او آزمايش كرده‌ است تا بداند كه از او اطاعت مي‌ كنيد يا از خدا( به نقل از عایشه درصحیاح اهل سنت نوشته حسین طیبیان)

  خوب اهل سنت  شما در مورد این حدیث چه می گویید مگر نمی گویید که هر آنچه در صحیح بخاری باشد ما قبول داریم  ومگر از عایشه نقل نکردیم که در مورد عمار گفت : پیامبر (ص) فرمود او بین دو کار مخیر نمی شود مگر اینکه بهترینش را بر می گزیند

خوب این سخن  که  گفته  خدا می خواهد شما را آزمایش کند تا ببیند از عایشه اطاعت می کنیدیا از خدا  چه معنایی دارد؟   پس در نظر عمار صحابی بزرگ پیامبر پیروی از عایشه پیروی از شیطان بوده است!!! ودر حدیث هم آمده که امام حسن (ع) هم آنجا بوده است پس اگر حرف عمار اشتباه می بود ایشان که باز به قول صحیحین

اهل سنت از جوانان اهل بهشت هستند باید به عمار اعتراض می کردند  

همچنين بخاري در (كتاب الشروط) در باب آنچه در بارة خانة همسران پيامبر آمده، روايت کرده است: پيامبر سخنراني نمود و به طرف خانة عايشه اشاره كرد و گفت: فتنه ‌ها از اينجاست، فتنه ‌ها از اينجاست، فتنه‌ ها از اينجاست، جايي که شاخ شيطان از آن بيرون مي ‌آيد..

خوب عزیزان اهل سنت به نظر شما این فتنه هایی  که پیامبر (ص) خبرش را  از قبل داده بود  چه بوده است ؟

 آيا او نمى‏دانست كه جنگ با آن حضرت به منزله جنگ با رسول خدا صلى‏الله‏عليه‏و‏آله مى‏باشد؟ مگرنشنيده بود كه رسول خدا صلى‏الله‏عليه‏و‏آله به على و فاطمه و حسن و حسين عليهم‏السلام فرمود: «أنا سلم لمن سالمتم وحرب لمن حاربتم»سنن ابن ماجه، ج 1، ص 52، مقدمه، ح 145. و سنن ترمذي، ج 5، ص 656، كتاب المناقب، باب 61، ح 3870.

مگر نمى‏دانست كه رسول خدا صلى‏الله‏عليه‏و‏آله فرمود: «يا على! من فارقنى فقد فارق اللّه ومن فارقك يا على فقد فارقنى»؟ ( المستدرك على الصحيحين، ج 3، ص 133، ح 4624 يعنى: هر كه از من جدا شد گوئيا از خدا جدا شد و هر كه از تو يا على جدا گشت به تحقيق از من جدا گشت. نتيجه آنكه مفارقت و جدا شدن از آن بزرگوار، جدا شدن از خداست.) يا آنكه: «من أطاعنى فقد أطاع اللّه ومن عصانى فقد عصى اللّه ومن أطاع عليا فقد أطاعنى ومن عصى عليا فقد عصانى

و نيز: «على مع القرآن و القرآن مع على؛ لن يتفرقا حتى يردا علىّ الحوض⁾؟

(همان، ص 131، ح 4617، يعنى هر كه از من اطاعت كند از خدا اطاعت كرده است و هر كه نافرمانى من كند نافرمانى خدا كرده است و هر كه از على فرمانبردارى نمايد از من فرمانبردارى نموده است و هر كه نافرمانى على كند تحقيقا نافرمانى من كرده است. در اينجا نيز نافرمانى على عليه‏السلام همچون نافرمانى خداوند معرفى شده است)

آيا باور كردنى است كه عايشه هيچكدام از اينها را نمى‏دانست؟ مگر خود يكى از راويان نزول آيه تطهير نيست؟ آيا اين هم از يادش رفت؟ آيا او نمى‏دانست كه مأمور به نشستن در خانه بوده و حق خروج از آن را ندارد؟ «عن أم سلمة قالت: ذكر النبى صلى‏الله‏عليه‏و‏سلم خروج بعض أمهات المؤمنين فضحكت عايشه فقال: أنظرى يا حميراء أن لا تكونى أنت، ثمّ التفت إلى على فقال: إن وليت من امرها شيئا فارفق بها( همان، ص 129، ح 4610، رسول خدا صلى‏الله‏عليه‏و‏آله‏وسلم درباره خروج بعض از همسرانش صحبت فرمود. عايشه خنديد. حضرتش به او فرمود: مواظب باش كه تو نباشى. سپس رو به على عليه‏السلام كرد و به او فرمود: اگر بر او دست يافتى با او مدارا كن)

آيا فراموش كرد كه رسول خدا صلى‏الله‏عليه‏و‏آله به او فرمود بنگر كه تو آن زنى نباشى كه گفتم؟

مى‏گويند نزد عايشه علومى بود كه أصحاب، جهت يادگيرى به او رجوع مى‏كردند! آيا نوبت به جنگ با على عليه‏السلام رسيد همه آنچه را كه از قرآن و سنت آموخته بود به فراموشى سپرد؟ ببينيد كه چگونه ام سلمه حق را شناخت و از آن پيروى كرد ولى عايشه به باطل گراييد و با حق به جنگ برخاست:

«عن عمرة بنت عبد الرحمن قالت: لما سار علىٌّ إلى البصرة دخل على ام سلمة زوج النبى يودعها فقالت: سر في حفظ اللّه وفي كنفه. فواللّه انك لعلى الحق و الحق معك ولولا انى اكره أن أعصى اللّه ورسوله -فانه امرنا أن نقرّ في بيوتنا- لسرت معك ولكن واللّه لارسلن معك من هو افضل عندى وأعز على من نفسى ابنى عمر همان، ح 4611.

عمرة دختر عبد الرحمن مى‏گويد: وقتى على مى‏خواست به بصره برود، جهت خداحافظى نزد ام سلمه رفت. ام

 سلمه به آن حضرت گفت: برو به امان خدا و در پناه او. به خدا قسم تو با حق بوده و حق با تو است و اگر نبود كه من نمى‏خواهم نافرمانى خدا و رسولش را نمايم - چه آنكه پيامبر صلى‏الله‏عليه‏و‏آله ما را امر به ماندن در خانه نمود - حتما با تو مى‏آمدم و لكن به خدا قسم كسى را با تو همراه مى‏كنم كه او نزد من از من برتر و عزيزتر از جانم مى‏باشد، پسرم، عمر.

آرى ام سلمة پسرش عمر را همراه على عليه‏السلام به جنگ با اصحاب جمل مى‏فرستد و عذر همراهى خود را نافرمانى خدا و رسول مى‏خواند. اما نافرمانى خدا، چه آنكه خداوند در آيه 33 از سوره احزاب به همسران پيامبر صلى‏الله‏عليه‏و‏آله دستور مى‏دهد كه در خانه بمانيد: «وَقَرْنَ في بُيُوتِكُنَّ...» و اما نافرمانى رسول خدا، چه آنكه آن حضرت در حجة الوداع به همسرانش فرمود: «هذه ثمّ ظهور الحصر(1) سنن أبي داود، ج 2، ص 140، ابتداى كتاب المناسك، ح 1722يعنى همين و بس، ديگر حق خروج از منزل را نداريد. آيا عايشه همه اينها را از ياد برد يا آنكه در اين موارد خود را به فراموشى زد؟!

ابوبكرة مى‏گويد: «لقد نفعنى اللّه بكلمة سمعتها من رسول اللّه صلى‏الله‏عليه‏و‏سلم ايام الجمل بعدما كدت أن الحق باصحاب الجمل فاقاتل معهم. قال: لما بلغ رسول اللّه صلى‏الله‏عليه‏و‏سلم أنّ اهل فارس قد ملكوا عليهم بنت كسرى قال: لن يفلح قوم ولو امرهم امرأة» (- صحيح بخارى، ج 6، ص 10، باب كتاب النبى صلى‏الله‏عليه‏و‏سلم إلى كسرى و قيصر، و ج 9، ص 70، كتاب الفتن باب بعد از باب الفتنة التى تموج... سنن ترمذي، ج 4، ص 457، كتاب الفتن، باب 75، ح 2262.سنن نسائى، ج 8، ص 241، كتاب آداب القضاء، باب 8، ح 5398 ) ( به نقل از عایشه درصحیاح اهل سنت نوشته حسین طیبیان)

يعنى در ايام جمل مى‏خواستم همراهان عايشه را يارى كنم ولى روايتى از رسول خدا صلى‏الله‏عليه‏و‏آله به يادم آمد كه در آنجا از اين حديث سود بردم. وقتى به آن حضرت خبر دادند كه دختر كسرى در ايران زمام امور را به دست گرفت فرمود: گروهى كه فرمانده آنها زنى باشد هرگز رستگار نمى‏شوند.

آرى ابوبكرة وقتى ديد كه رياست لشگر با عايشه است از تصميمش برگشت ولى طلحه و زبير، كه همسران خود را در خانه نگه داشته و بى آنكه احترام رسول خدا صلى‏الله‏عليه‏و‏آله را در نظر بگيرند، همسر او را سوار شتر كرده و با همراهى و رياست او به جنگ وصى رسول خدا صلى‏الله‏عليه‏و‏آله رفتند، با آنكه قبل از آن، هر دو آنها با حضرتش بيعت كرده بودند، چه شد كه بيعت را شكستند؟ آيا از آن حضرت ستمى ديده بودند؟ او كه هميشه همراه قرآن بود. آيا جز اين است كه طالب رياست بودند و آن حضرت با شناختى كه از آن دو داشت تسليم خواسته بيموردشان نشد؟

این روایت به درستی نشان می دهد که سر دسته مخالفان علی (ع) عایشه بوده است  نه اینکه او برای ایجاد صلح با آنانهمراه بوده اگر اینگونه بود  که بعضی هابرای تو جیه کار عایشه می گویند پس چرا ابوبکرة صحابی پیامبر (ص) این را متوجه نشده ؟؟؟

حكيم بن افلح نيز عايشه را از اين مسير نهى كرده بود ولى او گوش نداد و لذا با او قهر بود و شايد ابن عباس نيز به همين خاطر و يا به علت كينه‏اى كه عايشه از على عليه‏السلام در دل داشت حاضر به روبرو شدن با او نشد (صحيح مسلم، ج 1، ص 513، كتاب صلاة المسافرين وقصرها، باب 18، ح 139.

سنن أبي داود، ج 2، ص 40، كتاب الصلاة، باب في صلاة الليل، ح 1342.

سنن نسائى، ج 3، ص 196، كتاب قيام الليل وتطوع النهار، باب 2، ح 1597.) ( به نقل از عایشه درصحیاح اهل سنت نوشته حسین طیبیان)

رسول خدا صلى‏الله‏عليه‏و‏آله به همسرانش فرموده بود: «كيف باحداكن تنبح عليها كلاب الحوأب؟».

يعنى شما چگونه خواهيد بود آنگاه كه سگهاى «حوأب» بر شما پارس كنند؟ وچون عايشه همراه طلحه و زبير به همان محل رسيدند، سگهاى آنجا پارس كردند. عايشه پرسيد كه اينجا كجا است؟ گفتند: «حوأب». گفت: راهى نيست إلاّ اينكه بايد برگردم. زبير گفت: (و به تعبير مسند يكى از كسانى كه با او بود!) بايد بمانى و مسلمانان تو را ببينند و امور به اصلاح گرايد (گوئيا قبلا جنگ و دو دستگى بود كه اينان مى‏خواستند صلح بدهند در حالى كه امور مملكت را اينان به آشوب كشانده و جنگ و دو دستگى راه انداختند!) عايشه همان روايت را خواند مسند احمد حنبل، ج 9، ص 310، ح 24308.و مستدرك حاكم، ج 3، ص 130، ح 4613

ناتمام بودن داستان فوق روشن است، چه آنكه وقتى عايشه فهميد كه نبايد بماند مى‏توانست برگردد. ابن أبي الحديد از چند نفر از دانشمندان اهل سنت با ذكر سند آن را اينگونه نقل مى‏كند كه عايشه گفت: «انى سمعت رسول اللّه صلى‏الله‏عليه‏و‏آله يقول: كأنى بكلاب ماء يدعى الحوأب قد نبحت بعض نسائى. ثمّ قال لى: اياك يا حميراء أن تكونيها» زبير گفت: ما فرسنگها از حوأب گذشتيم و چون عايشه از او شاهد خواست طلحه و زبير با دادن پول به 50 نفر اعرابى (عربهاى باديه نشين) آنان را وادار به شهادت دروغ كردند آنگاه مى‏نويسد: «فكانت هذه اول شهادة زور في الاسلام»⁽ شرح نج البلاغه ابن ابی الحدید)

 روایتی از ابو الفرج اصفهانی آمده در مورد شهادت حضرت علی (ع)   که گوید هنگامی که خبر شهادت علی (ع) به عایشه رسید سجده (شکر) به جای آورد

ونیز آمده است که هنگامی که خبر  کشته شدن علی (ع) به عایشه رسید گفت:

اگر او دور است خبر مرگش را جوانی رسانید که خاک بر دهانش مباد

 که زینب دختر ام سلمه به او گفت آیا درباره علی چنین می گویی عایشه گفت هرگاه فراموش کردم به یادم بیاورید!!!!!!!  (تاریخ طبری ج1 تاریخ ابن اثیر ج3ص331 طبقات ابن سعد ج3ص27 و مقاتل الطالبین ص42) ( فکر کنم به نقل از اهل سنت واقعی دکتر تیجانی تونسی)

 اين دشمنى و كينه از هر كجا ناشى شده باشد خلاف قرآن و سنت است. آيا مؤمن مى‏تواند با كسى كه خدا و رسولش او را دوست دارند دشمن باشد؟ آيا عايشه حديث رايت را نشنيده بود⁽؟ مگر در قرآن نيامده كه خداوند كسانى را كه در راه او جهاد مى‏كنند دوست دارد؟ آيا بيشتر و بهتر از على عليه‏السلام كسى جهاد كرده است؟ خدمات او در جنگ بدر بر كسى پوشيده نيست. در احد كه همه فرار كردند او بود كه از رسول خدا صلى‏الله‏عليه‏و‏آله حمايت كرد. فاتح غزوه خيبر او بود و آنان كه قبل از او رفتند فرار كردند. در غزوه احزاب (خندق)، او بود كه دهان عمرو بن عبدود را بست و بقيه از ترس، سرها را پايين انداخته بودند و جرأت مقابله با او را نداشتند. در غزوه حنين، او بود كه ايستاد و چند تن از دليران «هوازن» را كشت وبقيه، جز تنى چند از بنى هاشم، فرار كردند. او فاتح جنگ ذات السلاسل بود و آنان كه قبل از او رفتند فرار كردند. بنابراين بايد گفت كه طبق آيه مزبور، از آنجا كه جهاد آن حضرت از همه روشن‏تر بود، دوستى خدا نسبت به او نيز از همه فزونتر خواهد بود. مگر رسول خدا صلى‏الله‏عليه‏و‏آله در غدير خم نفرمود: خدايا! دوستدار على را دوست بدار و با دشمنانش دشمن باش؟ آيا مى‏پنداريد كه دعاى آن حضرت به اجابت نرسيد؟ مگر عايشه در حجة الوداع و در غدير خم حضور نداشت؟ آيا به جنگ آن حضرت رفتن علامت دشمنى نيست؟ مگر صاحبان صحاح روايت نكرده‏اند كه رسول خدا صلى‏الله‏عليه‏و‏آله به على عليه‏السلام فرمود: «لا يحبك إلاّ مؤمن ولا يبغضك إلاّ منافق⁾؟ پس چه شد كه بغض آن حضرت آنچنان در دل عايشه ريشه دوانده بود كه جز با ريخته شدن خون آن بزرگوار آرامش نمى‏يافت؟ مگر نمى‏دانست كه رسول خدا صلى‏الله‏عليه‏و‏آله به على عليه‏السلام فرمود: «... وعدوك عدوى وعدوى عدو اللّه، والويل لمن أبغضك بعدى⁾؟ آيا سفارش رسول خدا صلى‏الله‏عليه‏و‏آله درباره اهل بيت - چه آنجا كه به دوستى آنها دستور داده و چه آنجا كه به تمسك به آنان و چه آنچه كه مسلم در صحيحش نقل كرده كه در غدير خم (كه عايشه در آنجا حاضر بود) پيامبر سه بار فرمود: «أذكر كم اللّه في أهل بيتى- بايد نتيجه‏اش اين باشد كه عايشه فرماندهى جنگى را عليه رئيس اهل  بيت يعنى أمير المؤمنين عليه‏السلام به دست بگيرد و امثال طلحه و زبير نيز او را همراهى كرده و عده زيادى از مسلمانان كشته شوند؟ چرااهل سنت -مخصوصا علماى قوم- اندكى نمى‏انديشند؟ آيا اگر در قيامت رسول خدا صلى‏الله‏عليه‏و‏آله از آنان بپرسد كه با اهل بيت من چه كرديد، مى‏توانند بگويند كه ما آنها را (و نيز دشمنانشان را) دوست داشتيم؟ و اگر بپرسد كه چرا از كسانى دفاع كرديد و مدح و ثناى آنان را گفتيد و دوستى آنها را برگزيديد كه با اهل بيتم دشمنى كرده و به جنگشان رفتند چه جوابى مى‏دهند؟

 واما پاسخ به روایاتی که از علمایتان آورده اید :

 واما جواب به سخنان باقلانی ودیگران

اما باقلانی که گفته در گیری بصره بدون تصمیم آنها وبلکه به طور ناگهانی رخ داده  آیا ندانسته که قبل از اینکه لشگر علی (ع) بیاید این عده چه رسوایی هایی به بار آوردند ؟

مورخان اهل سنت آورده اند که آنها صلحنامه ای با عثمان بن حنیف فرماندار بصره نوشتند  وبا او پیمان بستند که تا آمدن علی (ع) احترام او را نگاه دارند ولی پیمان خود را شکستند و هنگامی که عثمان بن حنیف با مردم نماز عشا را می خواند برآنها حمله بردند وآنها را دست وپا بسته کشتند می خواستند عثمان بن حنیف را هم بکشند  اما ترسیدند که برادرش سهل بن حنیف فرماندار مدینه  به خبر شود وبا خانواده آنان همان کار را انجام دهد پس او را به سختی بستند و به شدت کتکش زدند  وریش وسبیلش را هم کندند  وسپس بر بیت المال حمله بردند  و چهل تن از پاسداران آن را کشتند  ...

لابد اینها از مقدمات صلح بوده است ؟؟؟؟؟!!!!!!!

 گفتگوهایی که بین امام علی (ع) وسران مخالفین خصوصا عایشه  در بحبوحه جنگ واقع شده بیانگر این حقیقت است که جنگ از روی آگاهی طرفین واقع شده  مخصوصا اینکه آوردیم مورخین نوشته اند که وقتی علی (ع) به بصره رسید سفیری نزد آنان ارسال داشت  تا آنها را به کتاب خدا دعوت کند ولی آنها سفیر ایشان راکشتند

واما اینکه می گویند آنها صلح کرده بودند  وشب هر یک در لشگرگاه خود بودند تا اینکه عده ای ( که منظور آنان همان پیروان عبد الله بن سبا یعنی شیعیانند! ) شبانه در لشگرگاه آشوب به پاکردند وهریک گمان برد دیگری جنگ راآغاز کرده وبنابراین از خود دفاع کردند وتقصیری هم نداشتند وهمه تقصیرها  برعهده همان عده است بنابراین قاتلین ومقتولین هردوطرف دربهشتند !!!!!!!! باید گفت همانطور که قبلا در مقاله (اثبات افسانه ای بودن شخصیت عبدالله بن سبا )   گقتم  این ماجرا را برای اولین بار  فقط سیف  بن عمر کذاب درکتاب "مسیر عائشه وعلی" برای تبرئه سران جنگ جمل درست کرده وبقیه هم از او گرفته اند  بنابراین این استدلال هم کاملا باطل است

 واما بار دیگرترجمه  سیف کذاب  را می آوریم

سیف بن عمر از نظر رجال شناسان معروف اهل سنت ( که عده ای از آنها معاصر با سیف بوده اند )

 1- امام نسائی صاحب صحیح معروف اهل سنت (متوفی 303) گفته : روایات او ضعیف است ، حدیث او را ترک کرده اند ومورد اعتماد نیست

2- یحیی بن معین : (متوفی 233) گفته حدیث او ضعیف است

3- ابو داود (متوفی275) گفته او بسیار دروغگو است (انه کذاب ) وروایاتش بی ارزش است

4-ابن ابی حاتم (متوفی 327) گفته : احادیث سیف را ترک کرده اند

5- ابن اسکن (متوفی 353) گفته ضعیف است

7- ابن حبان (متوفی 354) گفته : احادیثی را که خود جعل می کرده آنها را اززبان شخص موثقی نقل می کرده است (تا بیشتر کارگر افتد ) ونیز گوید سیف متهم به زندقه (کفر ) است وگفته اند که حدیث جعل می کرده است .

8- دار قطنی (متوفی 385) گفته  ضعیف است وحدیثش را ترک کرده اند

9- فیروز آبادی صاحب قاموس (متوفی 817 ) گفته : ضعیف است

10 ابن حجر مکی (متوفی 852) گفته ضعیف است

11- سیوطی (متوفی 011) گفته بسیار ضعیف است

12 حفی الدین (متوفی 923 ) گفته او را ضعیف شمرده اند .

             عجب از گمشدگان نیست ،عجب           

 راه را دیدن و نشناختن است

Powered By
  BLOGFA.COM