شبهه(افترائات تشيع بر صحابه)

 تشيع براي جواز خرافات و بدعات خويش به صحابه گرامي و گرانقدر آن حضرت اتهامات و افترائات زيادي را بسته اند كه در اينجا به بخشي از افترائات تشيع بر صحابه خصوصاً بر ابن عباس و ابن عمر پرداخته مي شود.

خويي در كتاب البيان في تفسير القرآن صفحه 315 درباره ي ابن عباس چنين مي نويسد: ابن عباس تا آخرين لحظه ي حيات خويش بر حلت نكاح موقت پافشاري و اصرار ورزيدند ولي كسي حرف او را نپذيرفت.

اين سخن يكي از افترائاتي است كه بر ابن عباس بسته شده است و اگر از نظر علمي و فني نظريه ابن عباس را كار شناسي كنيم در مي يابيم كه ايشان ابتداء به نكاح متعه معتقد بودند ولي بعداً رجوع كرده اند كه بعداً مفصلاً آن را مطرح خواهيم ساخت. يكي ديگر از افترائاتي كه بر ابن عباس بسته اند اين است كه مي گويند: ايشان آيه ﴿فَمَا اسْتَمْتَعْتُمْ﴾ را اين گونه ﴿فَمَا اسْتَمْتَعْتُمْ بِهِ مِنْهُنَّ إِلَى أَجَلٍ مُسَمّىً﴾ تلاوت نمودند و از آن بر حلت نكاح موقت استدلال مي نمودند!

اگر به نظريات مفسرين بزرگوار و جليل القدر نظري افكنيم در مي يابيم كه اين يكي از ديگر حربه ها و افترائات تشيع بر صحابه گرامي و گرانقدر آن حضرت است. علامه ابن جرير طبري مي نويسد: در هيچ روايتي و در هيچ صحيفه اي از صحف مسلمين آيه اينگونه تلاوت نشده است.

علامه شوكاني مي نويسد: يكي از شرايط ثبوت آيات الهي تواتر است و اين روايت بالفرض اگر از ابن عباس روايت شده باشد هرگز به تواتر نرسيده است بنابراين جزو آيات الهي نيست و از آن نمي توان استدلال نمود.

Powered By
  BLOGFA.COM